ตอนนี้ ชีวิตเรามาถึงจุดหนึ่ง ที่ย่ำแย่มากเลย

อยู่ในห่วงแห่งความมืดมน ไม่มีทางออกไหนเลย

บางไม่อยากให้เกิดแต่มันก้อเกิดขึ้น

บางอย่างที่ไม่อยากให้เป็นแต่มันก้อเป็น

ไม่มีใครหรอกอยากให้สิ่งที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเอง

ไม่มีใครหรอกที่อยากทำให้คนที่เรารักต้องเสียใจ

ไม่มีใครหรอกอยากมานั่งเสียใจเสียน้ำตา

แต่ว่าเราก้อห้ามสิ่งดหล่านั้นไม่ได้

ในเมื่อมันมาถึงเราต้องใช้มันเป็นสิง่เตือนใจ

ตอนนี้อยากให้กลับไปเป็นอย่างเดิมแต่มันคงยาก

และมีโอกาสเป็นไปได้น้อย ไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวเรา

เรารู้เรารู้สึกยังไง และเราก้อรู้ว่าเค้ารู้สึกยังไง

ถึงแม้ว่าเราอาจจะไม่รู้ถึงความรู้สึกของเค้าทั้งหมด

ในชีวิตเราต้องมีการทำบางสิ่งที่ผิดพลาดไป

และผมก้อได้ทำมันลงไป ถามว่าอยากไปปแก้ไขไหมก้ออยากแต่มันยาก

เหลือเกิน เพราะไม่มีใครรู้หรอกว่ามันเกิดขึ้นเพราะมันไม่ใช่ผมในตอนนั้น

ผมบอกไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยัง พยายามคิดแล้วว่าผมทำอะไรลงไป

แต่มันก้อสายไปซะแล้ว เราก้อคงต้องรอ และก้อรอ ถึงแม้ว่าการอครั้งนี้

อาจจะไมมีประโยชน์ แต่ผมก้อจะรอ ผมเคยพูดอะไรไว้ผมก้อจะทำอย่างนั้นแหละ

ไม่เคยไม่ทำตามที่พูดหรอก ตอนนี้ผมหวังว่าการที่ได้อยู่คนเดียวอาจทำให้ผม

คิดอะไรได้บ้างถึงแม้มันจะทุกทรมานก้อตาม ความสุขที่มีในทุกวันนี้

มันอาจไม่ใช้ความสุขที่แท้จริง เมือ่เราอยู่กับสิ่งอื่นนอกเหนือตัวแล้วมีความสุข

นั่นมันเป็นแค่เปลือกนอกของชีวิต แต่ถ้าเมื่อใดที่เราอยู่ตัวคนแล้วมีความสุข

นั่นแหละคือความสุขที่แท้จริง